in opdracht autonoom werk   beeldend binnen   beeldend buiten
     
 
Leontien Kurpershoek, beelden en beeldende projecten
 

Beeldend werk

Het beeldend werk is divers met een aantal constanten.
Altijd is er de fascinatie voor materialen en voor de combinaties van materialen.
Het zoeken naar die combinaties en hun verbindingen is zichtbaar in zowel abstract constructief werk, als in toegepaste vormen. Gevonden elementen vormen vaak een uitgangspunt.
In luchtige ruimtelijke tekeningen vinden ze tijdens een proces als van een ernstig spel, hun uiteindelijke bestemming.
Daarbij vormt de plaats van ontstaan een terugkerend motief.

Naast beeldende projecten als de fabriek, werk ik regelmatig buiten. De projecten zijn tijdelijk van aard.
Wat rest zijn de foto's en soms een logboek over het ontstaan van het beeld (Reisgenoten 2).

atelier 2001 - 2009

De leegstaande, voormalige meubelfabriek aan Eiteren in IJsselstein heeft een aantal jaar als atelier en uitvalsbasis gediend.

“Vergane glorie”, “een puinhoop”, “eeuwig zonde”, riepen bezoekers die ronddoolden door de stille, lekkende hallen. Hebberig werden sommigen ook want het lijkt alsof er nog veel bruikbaars ligt.
Voor mij is dat inderdaad het geval, want zoekend en keurend leg ik collecties aan van vondsten die aanspreken door vorm of materiaal. En daaruit bouw ik constructies.

De objecten bestaan uit glasplaten en houten elementen die achterbleven na de sluiting van het bedrijf en net geen meubelstuk meer zijn geworden. Machine onderdelen vinden hun weg, soms om hun vorm en kleur, soms ook om het gewicht dat ze letterlijk in de schaal leggen waar een wankele balans stabiel gemaakt moet worden.

“Wat zoek je dan?”, vragen kijkers?
Dat is moeilijk te zeggen. Eigenlijk maak ik voor ik aan een project begin een serie spelregels- do's en don'ts. Daarmee start ik dan een pretentieloos spel dat ik alle ernst speel.

In de fabriek heb ik geen stroom en alleen handgereedschap. In het spel heb ik me daaraan aangepast en van de beperking een deugd gemaakt. Zo moet ik wel zoeken naar primitieve verbindingen tussen elementen en naar vormen die als vanzelf in elkaar passen. Het is een proces van zoeken naar combinaties van vormen die ik ruimtelijk ten opzichte van elkaar kan plaatsen, als in een drie dimensionale tekening. Plakband constructies en wankele objecten ontstaan. Zoeken- draaien- rondgaan. Eindeloos monteren en demonteren. Soms gaat het ineens heel snel, en valt een beeld na een poos puzzelen moeiteloos in elkaar. Andere beelden krijg ik niet goed.

Ik ben kritisch en neem uiteindelijk liever afscheid van een veelbelovend begin dan dat ik doormodder. Het moment waarop in de beelden in alle kijkrichtingen in orde zijn, als er balans is in de composities terwijl ze toch nog spannend zijn, als ze een hechte familie vormen en toch eigen zijn - dat is het moment waarop een serie af is. Verder moet het werk er gemakkelijk uitzien, als even in elkaar geflanst.
Voorbeelden van werk uit deze periode.